ACTA, czyli komedia pomyłek 2012-01-24 14:12:08

Ksiądz skazany za molestowanie 2011-12-23 13:13:55

Czy to do Pana dotarło, Panie Premierze? 2011-12-16 10:21:57

Ułomna nowoczesność Tuska/Magdalena Środa 2011-11-23 14:42:37

Premier Tusk zapowiada głębokie ekonomiczne i społeczne reformy bez zmian w kulturze i edukacji. Tak jednak się nie da.

Ułomna nowoczesność Tuska/Magdalena Środa 2011-11-23 14:41:30

Premier Tusk zapowiada głębokie ekonomiczne i społeczne reformy bez zmian w kulturze i edukacji. Tak jednak się nie da.

Palikot zagwizdał na zbiórkę 2011-11-11 12:00:18

Młode pokolenie, które zmieniło orientację z kruchty na technologię informacyjną, zachowało nieufność wobec innych.

Krzyżowa droga polskiego parlamentaryzmu/ Autor tekstu: Andrzej Koraszewski 2011-11-11 10:40:03

Najpierw powoli, jak żółw ociężale, ruszyła maszyna po szynach ospale. Oczywiście chodzi tu o maszynę sejmową. Bowiem my naród, jesteśmy świadkami jak oni reprezentanci po raz kolejny zabrali się do reprezentowania nas. Wybraliśmy ich sobie i teraz patrzymy sobie na nich z zapartym tchem.

Pierwsze stacje męki parlamentarnej naszej fascynowały świat swoją dramaturgią stosunków przerywanych, swoim liberum veto, swoją sprzedajnością narodową, przez sąsiadów naszych ukochaną. Piękna to była męka parlamentarna i nawet w szkołach zagranicznych o niej z pogardą uczono. Dziś już czasy nie te i po rozbiorach naszych, po sejmokracji z międzywojnia naszego, po potulności sejmowej socjalizmu realnego, nareszcie możemy pokazać światu nową drogę krzyżową parlamentaryzmu naszego.

Oczywiście jakość parlamentarnych obrad zależy od przewodniczącego obrad, czyli w warunkach polskich od marszałka i jego/jej zastępców. W dotychczasowej historii Najjaśniejszej kobieta była już pierwszą osobą w państwie, ale drugą nigdy. Tymczasem nie tylko Ewa Kopacz została marszałkiem polskiego Sejmu, ale Wanda Nowicka została wicemarszałkiem.

Przebieg wyboru strażnika (w tym przypadku strażniczki) parlamentarnych form obradowania reprezentantów naszych był mało parlamentarny z powodu mendowatości i braku szacunku dla parlamentaryzmu ze strony reprezentantów wybranych przez pobożniejszą część narodu naszego.

Z pobożniejszej części Sali Plenarnej Sejmu RP wyszły również opory (opary?) przeciw kandydaturze Wandy Nowickiej, która to Wanda krzyża nie chciała, ale zaatakowano ją głównie z innej flanki.

Wybieranie strażniczek i strażników parlamentarnych form obradowania reprezentantów naszych zakończyło się zgodnie z planem, ale i zgodnie z tradycją naszą warcholstwa lubego ukochanego jedynego.

Tak czy inaczej zaczęła się kolejna stacja drogi krzyżowej naszego parlamentaryzmu. Nowością tej stacji jest Palikot i jego drużyna. Ta nowość zepchnęła na drugi plan pierwszoplanową nowość, a wiec fakt, że w historii parlamentaryzmu naszego nie obdarzaliśmy po dwakroć zaufaniem tej samej partii w wolnych wyborach. Nie było tych wolnych wyborów znowu tak wiele, ale wystarczająco, żeby można było mówić o tradycji „oni już rządzili, następny proszę". Polityków obstawia się u nas jak totka z nieustającą nadzieją na kumulację. Tymczasem nagle a niespodziewanie Sejm nowy, a rząd właściwie ten sam.

A w Sejmie Palikot i drogi krzyżowej parlamentaryzmu naszego nowa odsłona, lub jak powiada wódz pobożniejszej części reprezentantów naszych, tych wybranych przez pobożniejszą część narodu naszego: „wybuchła wojna cywilizacyjna".

Cywilizacja nocnego wieszania krzyży starła się z cywilizacją pytania, czy to aby słuszne. Do walnego starcia jeszcze nie doszło, harcownicy harcują. Bezbożni i źle wierzący złożyli na ręce marszałka wniosek, pobożni uderzyli w surmy. Michalik arcy nasz biskup wyskoczył i na wroga krzyknął:

Usunięcie krzyża cofnie nas w czasie do barbarzyństwa.

Czytałem o tym na portlu onetu, gdzie pod wiadomością, zbiegiem okoliczności, na skutek zmyślności wyszukiwarki lub w wyniku świadomego zabiegu redaktora dostrzegłem notkę:

Zobacz najciekawsze reportaże:

W całych Stanach Zjednoczonych żyją setki księży, którzy wykorzystywali seksualnie małoletnich. W społeczeństwie nikt nie uświadamia sobie tego, że mogą oni nadal stanowić niebezpieczeństwo. Od lat 50-tych w USA prawie 6000 księży zostało oskarżonych o seksualne molestowanie dzieci — wynika z danych udostępnionych przez amerykański Kongres Biskupów Katolickich. Tylko nieliczni spośród oskarżonych stanęli przed sądem.

W ocenie abpa Michalika — jak czytamy w wiadomości onetu — nieporozumienie wokół krzyża płynie głównie stąd, że nie ma zrozumienia, czym jest krzyż. — Jest on nauczycielem miłości nieprzyjaciół, a nawet więcej — przebaczenia. Jeśli chcemy to przykazanie krzyża wycofać, to rzeczywiście usuńmy krzyże z miejsc publicznych i z serc. Ale cofniemy się wówczas do interesu, egoizmu, do barbarzyństwa, które nie jest nowoczesnością współczesnego świata — mówił przewodniczący Episkopatu naszego.

Nasz pierwszy premier parlamentarnej Rzeczpospolitej, Tadeusz Mazowiecki, zabrał głos, publikując z okazji pierwszego posiedzenia nowego Sejmu artykuł na łamach „Gazety Wyborczej".

Architekt obecnych relacji między państwem i Kościołem tak objaśnia projektowaną niegdyś przez siebie zmianę:

Przyjęliśmy w Polsce po roku 1989 model przyjaznego rozdziału Kościoła i państwa, w odróżnieniu od tego modelu, który istniał w czasach komunizmu. Był to model państwa wrogiego Kościołowi, państwa ideologicznego.

W Europie demokratycznej istnieją pod tym względem różne tradycje. Francja jako wynik jeszcze wielkiej rewolucji utrzymuje całkowitą separację Kościoła i państwa, choć obecnie państwo wspiera szkolnictwo katolickie. Jest to jednakże daleko posunięta separacja hołdująca zasadzie, że religia jest sprawą prywatną.

Nasz model wychodził z założenia, że światopogląd wpływa na postawę obywateli, kształtuje ją i nie jest tylko sprawą prywatną. Przede wszystkim zaś przyjmował za ważne dziedzictwo Kościoła w historii Polski, w tym najnowszej. Rozdział czy poszanowanie wzajemnej autonomii jest niezbędne, ale niezbędne jest także współdziałanie.

Ten przyjazny charakter rozdziału Kościoła i państwa przeżywa dziś pewien kryzys. Złożyły się nań różne zdarzenia, przede wszystkim instrumentalne wykorzystywanie Kościoła przez niektóre partie do akcji politycznych, np. wyborów. W proteście pojawiają się dziś postulaty wyparcia Kościoła i religii z życia publicznego. Ostry antyklerykalizm i dążenie do absolutnej separacji.

Powinniśmy ocalić ten przyjazny model rozdziału Kościoła i państwa. Dziś powinien uświadomić to sobie sam Kościół hierarchiczny w Polsce, umieć wyciągnąć wnioski, uznawać i umacniać świeckość państwa i autonomię sfery politycznej.

Tadeusz Mazowiecki pisze o „instrumentalnym wykorzystywaniu Kościoła przez niektóre partie do akcji politycznych, np. wyborów", co bez wątpienia obserwowaliśmy, zarówno w zachowaniach tak jego partii politycznej, jak i innych, nie pisze jednak o stałych dążeniach Kościoła, zmierzających do zawłaszczenia państwa, nie pisze o instrumentalnym traktowaniu państwa przez ten Kościół, o instrumentalnym traktowaniu wierzących (i nie tylko wierzących) polityków przez hierarchów.

Przy całym szacunku dla Tadeusza Mazowieckiego, jest to delikatnie mówiąc wypaczony obraz, który nie pozwala zrozumieć ani obecności tego konkretnego krzyża na tej konkretnej ścianie, ani sytuacji, w której polski parlamentaryzm się znalazł, w niemałym stopniu z powodu ślepego zaufania Tadeusza Mazowieckiego i jego otoczenia do uczciwości jego Kościoła.

Tadeusz Mazowiecki rozpoczyna swój artykuł od pojęcia kompromisu, które w polskiej kulturze, w polskiej tradycji, ma negatywną konotację

Demokracja — pisze Tadeusz Mazowiecki — wymaga minimalnej choćby zdolności do dialogu i do kompromisu. To ostatnie jest dla nas Polaków trudne, ponieważ przyzwyczailiśmy się przy słowie „kompromis" dodawać „zgniły", jakby każdy kompromis był taki z samej swej natury. 

Faktycznie, tradycja warcholstwa naszego nie akceptuje kompromisu, a równocześnie prawdziwy kompromis wymaga elementarnej uczciwości, tymczasem biskupi niczego takiego nie znają i niczego takiego nie nauczają.

Z tym krzyżem jest trochę tak jak z wibratorem w dłoni Palikota. Wibrator w dłoni Palikota był zaledwie ilustracją tego, co stało się w pewnym komisariacie policji, gdzie kobieta została zgwałcona przez człowieka, którego zadaniem jest chronienie bezpieczeństwa obywateli. Wówczas to pobożna część społeczeństwa naszego nie dostrzegła gwałtu, dostrzegła wibrator. Gwałt przez policjanta uznała za rzecz naturalną, nie budzącą gwałtownych emocji. Chuj z gwałtem, ten cham pokazał wibrator — dała do zrozumienia pobożna część narodu naszego ustami swoich politycznych i medialnych przedstawicieli.

To wulgarne zdanie, które zapewne wzbudzi protesty czytelników, wydaje się być wyjęte z preambuły do polskiego parlamentaryzmu, wydaje się wyjaśniać trudność szukania kompromisów, niechęć do samej idei kompromisu opartego na zrozumieniu, o czym mówi strona, z którą można by zawrzeć kompromis, gdybyśmy przypadkiem wiedzieli w jakiej sprawie.

Inny były premier i również katolicki polityk, Kazimierz Marcinkiewicz stwierdził, że używanie krzyża do celów politycznych jest rzeczą fatalną. Nie dowiedziałem się jednak, czy jego zdaniem fatalny był wniosek o usuniecie bezprawnie powieszonego krzyża, czy fatalne było jego powieszenie, czy fatalne jest wspominanie słowa „krzyż" w Sejmie naszym Rzeczpospolitej naszej. Parlamentarnie nasz były premier z tej całej sprawy wybrnął.

Wyraźniej pisze o sprawie krzyża Ludwik Stomma w „Polityce" (45/2011). „Krzyż w Sejmie - pisze Stomma, profesor antropologii i felietonista "Polityki" - jest symbolem sprzecznym z obiecywanym nam modelem rozdziału państwa i Kościoła". Na czym ten rozdział polega próbuje nam wyjaśniać dalej:

..na tym, że wchodząc do urzędu państwowego, instytucji państwowej, biorąc udział w państwowych uroczystościach, wchodzę w przestrzeń, prócz państwowej, pozaideologiczną. Urzędnik rozpatrujący moją petycję sprawdza jej zgodność z prawem, ze swoimi kompetencjami i koszmarnym plikiem okólników piętrzących się na jego biurku. (...) Urzędnika nie ma prawa obchodzić moje pochodzenie etniczne, wyznanie, gusta seksualne, strój i tatuaż na prawym bicepsie. (...) Krzyż zawieszony w urzędzie łamie te wszystkie, zdawałoby się elementarne zasady. Wchodząc wiem już, że w tym biurze liczy się nie tylko obywatelstwo, ale również wyznanie i jak nie jestem spod tego znaku, to mam na wstępie mniejsze szanse. A to już jest i układ i korupcja.

Kiedy Tadeusz Mazowiecki był premierem, krzyża w Sejmie nie było, nie dlatego, że nadal lękano się komunistów, a raczej dlatego, że dominujący w ówczesnym Sejmie katolicy mieli inne wyobrażenie modelu rozdziału państwa i Kościoła. Obawiam się, że Tadeusz Mazowiecki robi dziś zbolałą minę do złej gry. Nie wypowiada się aż tak mętnie jak Marcinkiewicz, ale nadal próbuje nie powiedzieć wyraźnie ani co ma na myśli, ani tego, gdzie się pogubił.

Pisząc dziś, w 2011 roku, w 20 lat po swoim urzędowaniu, że: "Nasz model wychodził z założenia, że światopogląd wpływa na postawę obywateli, kształtuje ją i nie jest tylko sprawą prywatną" były premier przyznaje, iż świadomie działał na rzecz budowy państwa częściowo wyznaniowego, państwa pozorowanej zaledwie neutralności światopoglądowej.

Oczywiście między postawą Tadeusza Mazowieckiego, a postawą innego byłego premiera, a dziś przywódcy wybranej przez pobożniejszą część narodu opozycji — Jarosława Kaczyńskiego, różnica jest, można powiedzieć, zasadnicza. Tadeusz Mazowiecki był dyskretnym, dyplomatycznym narzędziem Kościoła katolickiego (i, dodajmy, bezwzględnie uczciwym człowiekiem), Jarosław Kaczyński jest młotem tego Kościoła, traktującym równocześnie ten Kościół instrumentalnie.

Wybrany przez pobożniejszą część społeczeństwa polityk powiedział wprost: „w Polsce wybuchła wojna cywilizacyjna, sprawa krzyża jest tutaj tylko symbolem".

PiS przygotował projekt o ochronie krzyża nad drzwiami Sali Plenarnej Sejmu RP. W dokumencie tym czytamy m. in., że dokument ten:

„...wyraża sprzeciw wobec zamiarów usunięcia krzyża z sali obrad Sejmu oraz ma nadzieję, że podobne inicjatywy nie będą podejmowane w przyszłości". Dokument podkreśla, że krzyż „jest nie tylko symbolem religijnym i znakiem miłości Boga do ludzi, ale w sferze publicznej przypomina o gotowości do poświęcenia dla innych ludzi, wyraża wartości budujące szacunek dla godności każdego człowieka i jego praw". 

Janusz Palikot tłumaczył mediom i mniej pobożnej części społeczeństwa, że domaga się „zdjęcia krzyża nie tylko ze względu na niezgodność z konstytucją, ale również dlatego, że PiS doprowadził do sytuacji, w której krzyż katolicki w Polsce jest znakiem partyjnym".

Obłudnie zachowuje się Jarosław Kaczyński i inni politycy PiS, którzy mówią, że zdjęcie krzyża z sali sejmowej jest to atak na krzyż. To jest obrona krzyża, żeby do końca nie został znakiem partyjnym.

Dla obserwatora ciekawe jest kto i co usłyszy z tej debaty parlamentarnej toczącej się w Sali Plenarnej Sejmu RP i poza nią? Do tej bardziej pobożnej i do tej mniej pobożnej części narodu naszego strzępy jakieś docierają, wyrwane słowa, a to o Kotlinowskim, a to o smoleńsku (z małej litery pisanym, bo nie o miasto tu chodzi), to o miłości i godności oferowanej owcom przez pasterzy i tych polityków, których pasterze obdarzają zaufaniem. Tą to kakofonią umęczony nasz parlamentaryzm będzie ubabrany od stóp do głów.  

Minęło czterysta lat od „pamiętnego Sejmu" 1603 roku, kiedy zaczęła się droga krzyżowa polskiego parlamentaryzmu, dyskusja o krzyżu nad drzwiami Sali Plenarnej Sejmu RP to tylko kolejna stacja męki polskiego parlamentaryzmu, której nie przerwało odzyskanie wolności w 1919, ani odzyskanie prawa do demokracji w 1989 roku.

A jednak ciekawe jak też się dalej te parlamentarne obrady w sławnej z warcholstwa Rzeczpospolitej potoczą? 

Dobrzyń, 11 listopada 2011r.

Polska religia państwowa 2011-11-03 18:52:04

Dla polskiej prawicy katolickiej Wielka Brytania z dnia na dzień stała się wzorem stosunków państwo – Kościół. Choć Anglia jest krajem nowoczesnym i laicyzującym się – przekonują, to – jak zauważył Jarosław Kaczyński – „obrady Izby Gmin zaczynają się od modlitwy”. Nie mielibyśmy nic przeciwko, by i w polskim parlamencie obrady zaczynały się od modlitwy, szczególnie gdyby była to modlitwa o światło rozumu dla posłów.

Mamy tylko jeden warunek: niech Kościół rzymskokatolicki pełni taką samą rolę w kraju nad Wisłą, jaką Kościół Anglii pełni nad Tamizą. A więc trzyma się z dala od polityki. Jeśli się już nią zajmuje, to kwestiami tak „politycznymi” jak ubodzy, wykluczeni czy wojna w Iraku – a nie obecnością Nergala w telewizji.

Tyle że Wielka Brytania jako wzór relacji państwo – Kościół dla Polski nie ma sensu z wielu innych powodów. Po pierwsze, przypomnijmy, że zwyczaj modlitwy w parlamencie angielskim funkcjonuje od zawsze. Polski parlament oficjalnych kapelanów nie ma i ich nie miał od 1918 roku.

Bitwa o krzyż - czytaj raport specjalny

Krzyż w sali sejmowej pojawił się dopiero w 1997 roku, powieszony ukradkiem przez dwóch posłów, którzy oprócz religijnego zacietrzewienia wykazali się niezdarnością, gdyż przy okazji zdewastowali framugę. W zdominowanym wówczas przez AWS Sejmie nie było szans na naprawienie tego aktu samowoli, a kolejne Sejmy przymykały na to oko. Ale powiedzmy wyraźnie: do 1997 r. krucyfiksu w Sejmie nie było, nie ma więc żadnej paraleli z Anglią i jej wielowiekowymi tradycjami.

Po drugie, przynajmniej formalnie Polskę i Wielką Brytanię dzieli istotna konstytucyjna różnica: Wielka Brytania ma Kościół państwowy – Kościół Anglii. Jego obronę przysięgają nie tylko monarchowie, lecz także posłowie innego niż anglikańskie wyznania. Co znamienne, katolicy na Wyspach postulują od lat rozdział Kościoła anglikańskiego od państwa. Polska, przynajmniej teoretycznie, państwem wyznaniowym nie jest, stąd powoływanie się na przykład Wielkiej Brytanii jest nieporozumieniem. Ale czy na pewno?

Oprócz krucyfiksu na mocy decyzji Sejmu w jego budynku znajduje się wyłącznie kaplica rzymskokatolicka. Nie ekumeniczna, nie wieloreligijna – ale kaplica tylko jednego wyznania.

Polityka milczącej akceptacji 

Od przedszkola po liceum na koszt państwa nauczana jest religia rzymskokatolicka – nie religioznawstwo ani tym bardziej nieobecna powszechnie etyka. Oceny z religii, po kolejnych bojach, liczą się do średniej. Gdy sytuację tę zaskarżono do Trybunału Konstytucyjnego, ten szczerze przyznał (przy samotnym sprzeciwie sędzi Ewy Łętowskiej), że nie jest jego rolą zagwarantowanie innym obywatelom faktycznej równości wobec prawa.

Narodowe zupki ze zgnilizny/ Autor tekstu: Anatol Ulman 2011-10-27 16:27:37

Przypomnę starego Allena Ginsberga i spytam: Jakiż to sfinks...rozłupał im czaszki i wyjadł ich mózg i wyobraźnię?… Moloch! Moloch bezmiłosny! Moloch umysłu… Moloch potężny fundament wojen!

Wprawdzie amerykański, więc chyba obecnie słuszny, poeta sprzed półwiecza nie pisze wprost, że Moloch to nacjonalizm oraz religianctwo ( adoracje! objawienia! religie! łodzie pełne stosów wrażliwego gówna!),przecież właśnie o tym.

Ten moloch (ohydne bóstwo ognia, któremu składano ofiary z dzieci) tym razem narobił do głowy pewnemu starcowi.

Polskojęzyczny Ludwik Stomma, pogański socjolog i ateusz służący na Sorbonie żabojadom, co już dowodzi braku patriotyzmu, swym świetnym jak zawsze felietonem w Polityce zwrócił moją uwagę na biednego starego człowieka nazywającego się Iwo Cyprian Pogonowski. Tenże produkuje się w toaletowym pisemku, w gadzinówce Polski Szaniec (wznosi zasraniec z łajna swego szaniec)uważającej się za Pismo narodowo-patriotyczne. Pogonowski, więzień kacetu, więc zarazem straszliwy świadek procederu, twierdzi : Handel złotymi zębami w obozie Sachsenhausen zaczynał się w krematorium, gdzie przydzieleni do pracy Żydzi wyrywali obcęgami ze zwłok więźniów złote zęby, które następnie sprzedawali strażnikom i zbrodniczej kryminalnej mafii obozowej, zorganizowanej przez hierarchię kryminalistów niemieckich… Co według piszącego jest bardziej szokujące niż fantastyczne i zmyślone opisy w „Złotych żniwach" autorstwa małżeństwa Grossów, którzy zarabiają na służbie żydowskiego ruchu roszczeniowego.

W cytacie pogrubiłem wyraz, który w szczególnie ohydny, potworny, haniebny, narodowy i antysemicki sposób, zakłamuje tamtą rzeczywistość — więźniów żydowskich zmuszanych przez strażników do opisanej pracy w krematoryjnych komandach śmierci, zatem będących głównymi ofiarami holocaustu, Pogonowski (czy to jest człowiek?) pomawia o zbrodniczą sprawczość oraz o odnoszenie korzyści.

Pogonowski nie tylko szkaluje zamordowanych Izraelitów, że niby sami sobie holocaust zorganizowali, ale w osobliwy sposób broni nie tylko polskich zabójców z Jedwabnego, lecz przede wszystkim esesmanów, więc cały system hitlerowskiej zagłady. Jest zatem faszystą.Polskim, narodowo-patriotycznym. Ochrzczonym, poświęconym, działającym z aprobatą naszych dziwacznych liberałów. Paszkwilant, sam przebywający w Sachsenhausen, stawia na szali własną godność, odbiera sobie honor więźnia hitlerowskiego obozu śmierci, niszczy cześć i szacunek, jakim ofiary kacetów otaczamy. A w jakim niskim, plugawym czyni to celu? W dwóch: by zaprzeczyć oczywistemu udziałowi Polaków w nazistowskiej zbrodni holocaustu oraz pozbawić Żydów prawa do roszczeń za zrabowane przez Polaków dobra.

Widzą państwo, co to znaczy być endekiem (takie zapomniane przedwojenne pojęcie)!Patriotą betonowym, nieludzkim. Pozbawionym solidarności ze współofiarami. Ocalałym z prowadzonych na rzeź, lecz żywiącym nienawiść nie do morderców lecz ich ofiar!

Poruszony do cna tym paskudnym przypadkiem narodowościowego trądu, który tak przeżarł rozum staruszka, że chwyta się plugawych kłamstw, by bielić historię wapnem z trupów współwięźniów, nabyłem w Biedronce gumowe rękawiczki do przerzucenia w Empikupodobnychtytułów prasy patriotyczno-narodowej.

Natychmiast wpadła mi w łapę śmierdząca ohydka pod nazwą idź Pod PRĄD. Trzeba przyznać, że klozetówka, jak na możliwości umysłowe redagujących, jest zmyślna. Najpierw bowiem szczerze w lewym górnym rogu strony tytułowej informuje, że zawiera, cytuję, gówno,jeśli idzie o to, nie kłamie w żadnym szczególe, a nawet potwierdza w rozkładówce. Ponadto przekornie a chytrze operuje symbolami zamiast pokazywać rzeczy wprost. Oto tytułowa ilustracja przedstawia russkawo aficjera, z sugestią, że taki nami rządzi. Jako że wiemy wszyscy, iż krajem raczej zawiaduje papa poprzez zgraję sukienkowych, to portrecik żołnierza odczytuję jako aluzyjny obrazek artylerzysty, co walił nocami do alianckich bombowców z hitlerowskiej przeciwlotniczej artylerii, w której służył. Podobny zabieg dokonany został na rozkładówce, gdzie w rysunkowych karykaturach niby dokucza się naszym znanym politycznym postaciom, głównie liberalnym dziennikarzom, a w rzeczywistości widać wredne mordy jakichś narodowych klerykałów. Facio z papachą i karabinem kbk ze słynnym sztykiem absolutnie podobny do naczelnego idź Pod PRĄD! A już ironiczny uśmieszek identyczny! No i ten prawdziwy do bólu cytat z Tischnera: Są przekonani, że są panami. Nie byliby jednak panami, gdyby nie masy niewolników, którzy ich za panów uznali. (Odsyłam do mojego poprzedniego felietonu).

Kiedy zdumiony i przerażony człowiek usiłuje pojąć, jak to możliwe, że istnieją wśród nas ludzkie(?) robaki żywiące się trupami oraz historią i wybitnymi przedstawicielami współczesności, by produkować z nich łajno nienawiści, przychodzą mu do łba zadziwiające wytłumaczenia.

Jedno jest takie: jeżeli obłędnie przypuścimy, że człowieka na wzorek swój i nieprawdopodobieństwo, stworzył Bozia, pełen miłości oraz miłosierdzia, to Bozia jest w porządku, bowiem wolno mu wszystko, gdyż nie ma nad sobą żadnego już szefa. Zatem, chociaż lubi wytracić czasem całe narody, ogólnie fajny oraz sympatyczny z niego stwórca wszystkiego. Tym bardziej może sobie pozwolić na produkowanie kanalii. One zaś lokowane są, między innymi, w redakcjach wytwarzających żarcie mentalne dla mas. Każdy, a niezła to gnida,gotuje specjalne piśmiennicze zupki. Zupki wstrętne. Wymiotne. Ohydne. Trujące. Śmierdzące, kałowe. Z łajna średniowiecznego podrasowanego przez kontrreformację oraz przyprawy antysemickie. O treściach patriotyczno-narodowych. Te redakcje to są jakby wirtualne bary otwierane masowo przez czarną prawicę. Czasem noszą nazwę jadłodajnia Niezależni, choć powinna zwać się Bogoojczyźnianą, kiedy indziej tromtadacko Szaniec. Bary wychodkowe. Pierwszy prowadzony przez Gazetę Polską Codziennie. Jedzcie i pijcie, albowiem.

Tak, używam brzydkich słówek. Są tematy, których nie da się słowem tkliwym ani łagodnych traktować. Jeżeli zmuszeni jesteśmy przerzucać gnój, gumiaki ubabrać się muszą! Nie powiem więc: Milcz gębo nieposłuszna, bo dziewki wołają! Niech dziwki narodowez zamtuzów smrodliwych wrzeszczą i klną plugawie, ja też potrafię ohydę nazywać w ich ulicznej mowie. Jeżeli czujecie niesmak do bagiennej polszczyzny, to poczytajcie wymienione gazety i spróbujcie się powstrzymać przed stosowaniem wulgarności po spożyciu jadowitej, doprawionej nienawiścią oraz nietolerancją paskudnej politycznej karmy pichconej przez Polaków prawdziwych w garkuchni katolicko-narodowej.

Prawdziwe wyjaśnienie jest realne. Tysiąc lat temu Polskę zamknięto w lochach Watykanu. Wrzucił ją tam Rzym rękoma podporządkowanej już katolicyzmowi służalczej Europy dziko tępiącej tzw. pogan, albowiem dobry jest każdy powód do zniewalania i mordu. W podziemiach Lateranu pozbawione charakteru jednostki uczą się służalczej uległości i nienawiści do ludzi niepodległych. Następnie jako głosiciele dobrej nowiny posyłani są do kraju, by sterować głupcami, uczyć ich niewolniczego posłuszeństwa czarnym panom i oddawania kasy, bo forsy Bozia łaknie najbardziej, jako że bez szmalu nie może istnieć. System ten uwzględnia silne, biorące się z kamiennych i jaskiniowych czasów, przywiązanie człowieka do plemienności, do swojej mowy oraz terytorium, co nazywa się powszechnie patriotyzmem. Z tej przyczyny papiści wmawiają przebiegle tubylcom, iż oddając się w niewolę Watykanowi najbardziej iw najświętszy sposób służą swojej chytrze łupionej przez okupantów ojczyźnie. Oczywisty kosmopolityzm Kościoła, który w żaden sposób nie jest łączliwy z ideą narodowości, zostaje sprytnie ukryty pod hasłami wolności i niepodległości. Ten fałszywy pogląd roznosi do mas robactwo narodowe, ciułające dla siebie zyski i przywileje w służbie rzymskich okupantów.

Zapalmy, proszę, lampki za wszystkich zamordowanych, za odzieranych teraz ze czci przez zawsze tych samych faszystów.

Krzyż w Sejmie to nie temat zastępczyautor/ Autor Radek Pasterski 2011-10-27 10:44:58

Mrzonki /Autor tekstu: Jerzy Neuhoff 2011-10-18 19:30:42

Lat temu przeszło 40., szedł sobie w kinach czechosłowackiej produkcji film p.t. „Trzy życzenia". Ot, komuś się poszczęściło i, nie pamiętam — diabeł czy anioł — ma spełnić jego trzy życzenia. Dwa, w rodzaju wygrać na loterii i coś podobnego, spełniono bez problemu, ale trzecie — chcę być szczęśliwym — powoli, w trakcie spełniania, zaczyna przekształcać się w serię niepowodzeń i dramat obdarowanego.

Film przeszedł bez większego echa, nim trafił na ekrany musiał swoje, czyli gdzieś około dziesięciu lat, odleżeć na półkach Barandova, a przypomniał mi się teraz, kiedy czytam informacje o żądaniach 'oburzonych', czyli o ich 'pustolatach', jak by je określiła pani Basieńka ze słynnego ongiś kabaretu.

Gazety i wszystkie inne media wznoszą okrzyki oburzenia na chciwość bankierów, którzy jakoby byli winni wszystkiemu. Sprawą już zajęła się Unia Europejska, która chce wprowadzenia odpowiednich paragrafów do kodeksów karnych. W tej akurat kwestii, wydaje mi się, możemy spać spokojnie, będzie tak jak z krzywizną banana czy wymiarami ogórków, czyli anarchię zacznie się zwalczać paraliżem.

Warto by może zastanowić się nad tym, czy rzeczywiście całemu temu zamieszaniu, dość groźnemu, ale przecież nie będącemu końcem świata, winni są tylko bankierzy? W końcu ilu ich jest i dlaczego setki milionów ludzi idzie, niczym stado lemingów, na zatracenie. Czyżby bankierzy wszystkich krajów, byli aż tak głupi w swej chciwości, że gotowi są wszystkich utopić, i potem żyć w wyludnionym świecie? Kto im wtedy poda kieliszek szampana na opicie kolejnego sukcesu, kto otworzy puszkę kawioru, kto podrzuci prywatnym samolotem lub jachtem na odludną wysepkę, gdzie czekają swawolne panienki? Inna rzecz, że bankierzy potrafią dużo szybciej i skuteczniej łączyć się, niż protestujący obecnie proletariusze albo kandydaci na proletariuszy.

Nie łudźmy się. Winni jesteśmy wszyscy — a w największym większym stopniu dziadkowie i rodzice dzisiejszych oburzonych. I wszyscy będziemy musieli za to wszystko zapłacić. A jak dobrze pójdzie i oburzeni, podpuszczeni przez intelektualistów żyjących z krytyki kapitalizmu, co jest, paradoksalnie, zgodne z zasadami kapitalizmu, czyli wolnego rynku, spalą więcej samochodów, rozbiją więcej sklepów, a przy okazji zdemolują też jakiś kościół albo inną świątynię, wtedy będziemy musieli zapłacić więcej. Zarobią zaś na tym zamieszaniu i oburzeniu producenci szyb, materiałów budowlanych, samochodów i dewocjonalii. Walka z kapitalizmem obróci się na korzyść kapitalistów, kolejny paradoks.

Leszek Kołakowski w 1956 roku napisał słynny artykuł o tym, czym nie jest socjalizm. Czy dziś ktoś miałby równie wiele odwagi napisać o tym, czym nie jest kapitalizm? Nie sądzę, a wynika to z nader prostego powodu — w oczach Kołakowskiego i jego pokolenia, socjalizm był wyborem moralnym. Ci, którzy socjalizm budowali, w urzędowym sensie, ponad stronę moralną przekładali konieczność utrzymania władzy, którą, trzeba to uczciwie przyznać, dostali w prezencie, i był to ich grzech pierworodny, za który w końcu przyszło odpokutować wszystkim.

Warto przeczytać ten artykuł. Praktycznie cały stanowi wyliczankę różnych, większych i mniejszych nieprawości, jakich dopuszczała się władza. I choć napisany został w momencie, gdy władza już zaczęła rezygnować z wielu opresyjnych metod, to jednak pamięć o jej praktykach była zupełnie świeża, więzienia jeszcze nie opustoszały i Jasio Piszczyk ładował cement do wagonu.

Być może, czytający wtedy ten artykuł, sądzili, że możliwy jest ustrój społeczny bez policji 'tajnych, jawnych i dwupłciowych', bez więzień, w którym ludzie są sobie życzliwi i stanowią jedną wielką, szczęśliwą rodzinę, i że może nim być tylko socjalizm.

Jeszcze więksi od socjalistycznych idealistów, idealiści kapitalistyczni, którzy, z racji wieku, kapitalizm niezbyt pamiętali, albo nic o nim praktycznego nie wiedzieli, sądzili, że tekst Kołakowskiego jest zakamuflowaną reklamą kapitalizmu, w czym mogła ich utwierdzać także postawa cenzury. Jednak dziś, kiedy mamy już tak zachwalany i wytęskniony kapitalizm, tak jak w raczkującym socjalizmie lat czterdziestych i pięćdziesiątych, wielu już miało możność przeżyć złożoną o świcie niezapowiedzianą wizytę, żeby posłużyć się najprostszym przykładem, której się w żadnym stopniu nie spodziewali, a która także nie powinna im być składana. Wtedy bezpieka starała się jednak przychodzić tak, aby nikt jej nie widział, dziś natomiast, każda z siedmiu istniejących kontynuatorek tamtej, robi to z pompą, nawet potrafi zajechać trzema autobusami w sile batalionu, do jednego drobnego przedsiębiorcy. W tym czasie spokojni, kulturalni gangsterzy pouczają Majkę Potulicką, początkującą dziennikarkę, jak się pisze o mafii.

Gazety potem rozpisują się o sukcesie, oczywiście tylko cytują prokuratorów, więc niby Piłat mają czyste ręce, ale nikt słowem nie piśnie, że wyrok wydano przed procesem, że dowody są bardziej podejrzane niż nasz przedsiębiorca. Ale nie ma się czemu dziwić; skoro prokuratura zainwestowała w to wszystko spore społeczne pieniądze i, co znacznie ważniejsze i droższe od tych pieniędzy, swoje ambicje, wtedy prawo i sprawiedliwość są ostatnimi kwestiami, o których się rozmawia. Czy jest to kapitalizm?

Nie ma co mnożyć przykładów, bo każdą tezę z tamtego artykułu można wesprzeć przykładami z ostatnich dni, wystarczy obejrzeć programy E. Jaworowicz czy, najnowszy, „Państwo w państwie".

Być może Leszek Kołakowski nie pomyślał wtedy, ale kapitalizm też jest wyborem moralnym. Działacze opozycji z lat 70-80 też się chyba nad tym nie zastanawiali, na całe szczęście.

Profesor Zbigniew Brzeziński mówił w niedawnym wywiadzie telewizyjnym o niemoralnie niesprawiedliwym systemie, jaki dziś panuje w krajach Zachodu, także w Polsce, o krzywdzie rzeczywistej i o poczuciu krzywdy. Za te krzywdy, za nieszczęścia które wiszą nad całymi społecznościami, odpowiadają elity, ale prowokowaliśmy je wszyscy, bankierzy i rządy tylko realizowali nasze mrzonki.

A mrzonek było i jest sporo. Mrzonką był socjalizm z ludzką twarzą, czyli z socjalistycznym, środkowoeuropejskim podejściem do pracy ale z kapitalistycznymi pensjami. Mrzonką była wiara w 'piramidę finansową', łańcuszek szczęścia, Bezpieczną (rzekomo) Kasę Oszczędności itd., itd. W końcu trzeba jednak za darmowy obiad, czyli marzenia, zapłacić. Czasem musi zapłacić pojedynczy obywatel, który akurat nie doczytał ostatniego, najważniejszego punktu umowy, z braku miejsca wydrukowanego czcionką widoczną tylko pod mikroskopem, a czasem na pokrycie rachunku muszą się złożyć wszyscy, łącznie z sąsiadami.

Nie tak dawno kursował w sieci filmik o chińskim porywaczu i chińskim sposobie z nim negocjowania. Koszt tych negocjacji wyceniono na ćwierć centa, bo za pogrzeb będzie musiała zapłacić rodzina, natomiast ta sama operacja w USA kosztowałaby kilka milionów dolarów, zaangażowanych byłoby w nią dziesiątki ludzi. Mrzonką więc jest chęć płacenia chińskich cen przy amerykańskich lub tylko unijnych zarobkach, podobnie, jak w przeszłości była nią chęć posiadania amerykańskich inżynierów za chińską płacę.

Grecy, którzy z góry przejedli i przepili pieniądze swoich wnuków, teraz robią wielkie oczy i zamiast zacisnąć zęby i pasy, rozpoczynają awantury. Angielscy obrońcy praw człowieka, w zbożnym dziele chronienia, podejrzanego, ale znanego już od dawna policji opryszka, zmobilizowali innych opryszków i rezultaty już znają. Wcześniej, że sami będą musieli ze swoich podatków zapłacić za ich wyczyny i swoją głupotę, to im do głowy nie przyszło.

A spójrzmy na nasze oczekiwania sprzed trzech — czterech tygodni. Jakże miło słuchało się obiecanek cacanek, z góry wiedząc, że nie mogą i nie będą zrealizowane, a krzywiło z niesmakiem na widok każdego, kto usiłował wyjaśnić, ile to będzie kosztowało. A wcześniej, jakże miło było słuchać najpierw o drugiej Polsce, budowanej, jak się niektórym wydawało — na cudzy koszt, potem o stu milionach dla każdego i drugiej Japonii, a w końcu o drugiej Irlandii. Na razie nikt nie zapowiada, przynajmniej zbyt głośno, drugiej Grecji, ale może ona nadejść.

Prosta, wcale nie odkrywcza myśl, że zła moralność, tak jak zły pieniądz, wypiera dobrą, mało komu trafia do świadomości. Kto by tam chciał słuchać gadania o jakiejś etyce, zwłaszcza protestanckiej, wystarczą lekcje etyki w szkole i wszyscy będą etyczni. A przecież kolejność tych 'protestów', ich przyczyny, to książkowy niemal przykład korelacji między religią a pracowitością i zamożnością, jednak prawda nie jest specjalnie urodziwa i za wyzwalanie kogokolwiek też się specjalnie nie bierze. Jakoś szwajcarscy, norwescy czy szwedzcy kalwini specjalnie nie protestują.

Kościół, oczywiście ten jeden, prawdziwy i nieomylny, też się przyczynia, jak może i jak umie, do rozpowszechniania mrzonkowych memów. Pisze się encykliki na temat pracy, wygłasza kazania, organizuje pielgrzymki ludzi pracy, powołuje patronów, ale w życiu codziennym prawa rynku, i to monopolistycznego, realizuje jak najbardziej. Kosztowne festiwale mody podczas różnych imprez, np. pierwszej komunii, też się doskonale wpisują w te scenariusze realizacji maminych i babcinych ambicji i chęci pokazania się. Wynoszenie na ołtarze licznych świętych, co to żadnymi świętymi nie byli, którzy zasługują na surowy osąd historii, też nie przyczynia się do promocji prawdy i moralności. Chce się zrobić świętym kardynała Hozjusza, o którego cudach ani widu, ani słychu, kaznodzieję Piotra Skargę, zwolennika antysemickich i antyheretyckich pogromów i "pierwszego wichrzyciela Rzeczypospolitej', jak go nazywano już za życia, chce się uczcić specjalnymi obchodami. Czy to nie jest wypieranie dobrej moralności złą?

Nasi 'oburzeni', wspierani przez licznych duchowych przewodników, głoszą hasła zrównoważonego rozwoju, ale o głównym czynniku nierównowagi, najważniejszej zmiennej, nikt nie chce nawet wspomnieć, a jest nią demografia. Z godnym podziwu uporem przeciwstawia się wszystkiemu, co kiedyś nazywano „świadomym macierzyństwem", czyli temu, co każdego wieczora robią wszyscy porządni katolicy.

Podobno z protestów oburzonych wynika 'oczywisty postulat przywrócenie demokracji'. Czy to oznacza, że obecnie w Polsce i na całym nieomal Zachodzie, nie ma demokracji? Na czym ta nowa, tym razem prawdziwa i rzeczywista, demokracja ma polegać? Przecież na powrót do zebrań na agorze nie ma szans. Jak by nie kombinować, nic mądrzejszego nad wybory się nie wymyśli, a że one też nie 'uśredniają' oczekiwań i życzeń, to chyba oczywiste. Być może chodzi o przywrócenie sprawdzonych zasad demokracji ludowej, wtedy uchowaj nas Boże, lepiej od razu emigrować, choćby na Białoruś.

A przypomnijmy sobie, któż to zainicjował wszystkie te 'wyścigi szczurów', jeśli nie żądni sukcesów ambitni rodzice? Mamusie i tatusie, mając jeszcze dziecko w fazie eksperymentów, już zaczynają rozważania na temat kwalifikacji niani i przedszkola z obowiązkowym językiem obcym, potem bez pardonu konkurują, najpierw o to u którego to lekarza dowiedzą się, stan błogosławiony stał się faktem, potem o miejsce w modnej klinice, a tuląc już niemowlę do piersi, inicjują konkurs strojów i prezentów, od pampersów i śliniaczków poczynając. Co się dzieje w trakcie kolejnych rodzinnych, kościelnych i towarzyskich uroczystości, wszyscy dobrze wiemy.

Zaczyna się to w pieluchach i nie kończy na pogrzebie, bo i potem trwa wyścigowy obłęd przy doborze kwiatków na marmurowym czy tylko marmuropodobnym grobowcu.

A z innej beczki. Przed laty jeden z profesorów na politechnice, opowiadał nam o swej przygodzie w pociągu. W przedziale jechało z nim dwu czy trzech tzw. 'fachowców', którzy opowiadali o swoich licznych fuchach i związanych z nimi zarobkach. Profesor w pewnym momencie nie wytrzymał i powiedział, że on, profesor politechniki, zarabia ćwierć tego, co oni, a na to jeden z współpasażerów odparł — bo pan nie jesteś fachowiec!

Mój profesor nie rozumiał, że także wtedy, w epoce realnego socjalizmu, istnieją rynki, na których działa prawo podaży i popytu, choć powinien, bo część nauk pobierał w MIT, to się zdarzało już w tamtych czasach. Praw działania rynku, mam wrażenie, nie rozumieją także i dziś rozliczni oburzeni.

Milion bezrobotnych, w samej tylko Polsce, czeka na pomysły studiujących, a co robią studiujący?, — chcą studiować kolejne kierunki, czyli robić coś, co w przeszłości było związane z koniecznością posiadania nieprzeciętnych zdolności lub talentów i gotowością do sporych wyrzeczeń. Dziś, drugi kierunek, należy się każdemu, jak psu buda, również ostatnim nieukom.

Obowiązkiem studiujących jest mieć pomysły dla tych milionów bezrobotnych. Tylko pracą dzisiejszych bezrobotnych, można się dorobić, bo tylko cudzą pracą można się dorobić. Tymczasem, takie odnoszę wrażenie słuchając niektórych, wygląda na to, że nie ma już co wymyślać. Czyżby wyczerpał się potencjał intelektualny ludzkości? Z pewnością nie, a przekonać się o tym można nawet patrząc na coraz to nowe towary choćby w takiej „Biedronce".

Spece od naszego wizerunku reklamują przystojnego hydraulika, co się chwali, ale o zdobywcach nagród w konkursach na samoloty, łaziki marsjańskie, programy komputerowe, autorach takich prac jak "Urok zbioru mi", "Zawartość witaminy C w malinach (Rubus ideaeus L.) oraz ogórkach (Cucumis dativus L.) odmiany Krak F1 … " czy "Wpływ temperatury na szybkość, długość i głośność śpiewu miecznika Conocephalus fuscus" nikt się nawet nie zająknie. No bo i po co? Żeby skonstruować byle samolocik, albo odróżnić fuscusa od aigialusa, trzeba umieć zliczyć trochę dalej niż do trzech, mieć wyobraźnię lepszą niż autorzy „Ojca Mateusza", a pracować z wysiłkiem większym niż to robią górnicy i hutnicy. Jasne, że z takimi umiejętnościami nie zabryluje się w towarzystwie, nie kupi sympatii dla studiów technicznych ani głosów wyborczych.

A przecież pracodawcy i rządzący, to nie są ostatnie matoły. Skoro nie można zwiększać liczby bezrobotnych robotników, bo oni jeszcze stanowią jakąś siłę, więc powiększa się liczbę bezrobotnych licencjatów i magistrów, z przewagą niedoszłych menadżerów, którzy chcieli zarządzać mimo, że w domu nie raz słyszeli o rozgrabionym majątku narodowym, o tym, że nie posiadamy niczego własnego, a kapitalizm jest najgorszym z boskich dopustów.

Miało być po nowemu, wyszło jak zawsze — ta zasada dotyczy każdego systemu społecznego i politycznego, i mrzonką jest przypuszczenie, że może być inaczej. Mimo to warto marzyć, trzeba pamiętać jednak, że życzeń może być najwyżej trzy.

Kościół w Polsce, czyli arogancki bogaty żebrak /Autor tekstu: Zbigniew P. Szczęsny 2011-10-18 13:38:22

Nasza prawica wraz z biskupami bębni w tarabany — mamy podobno kolejną wojnę z kościołem rozpętaną przez lewicowych barbarzyńców chcących zniszczyć fundamenty naszej cywilizacji!
Towarzystwo to, z właściwą tylko sobie pokorą, samo przyznało sobie zaszczytną palmę pierwszeństwa i kroczy dumnie z „łacińskim" przesłaniem na sztandarach, rozdzielając bez pardonu ciosy wokoło:

Nie podoba sie komuś, że państwo wyjątkowo hojnie obdarowało kościół dotacjami i ulgami finansowymi? — Musieć być to człek sowiecki, jednostka duchowo wypaczona, wyzuta z tradycyjnych wartości, omamiona przez wrogą ludzkości „cywilizację śmierci".

Nie podobała się komuś praca Kościelnej Komisji Majątkowej i jej prawne umocowanie? Ot — z pewnością mamy tu do czynienia z lewackim odchyleniem, przykładem prymitywnego antyklerykalizmu, ślepym naśladownictwem najgorszych wzorców zdziczałej kultury merkantylnej.

Krytykuje ktoś nauczanie religii w państwowych szkołach? — To kolejny przykład spustoszenia, jakie w narodzie dokonały libertyńskie media niszczące polski patriotyzm w imię pseudokultury postmodernizmu.

Ktoś nie zgadza się na obecność krzyża i innych symboli religijnych w państwowych urzędach i instytucjach? — To najlepszy przykład postawy antychrześcijańskiej, która chce zastąpić prawdziwe wartości zdegenerowaną papką moralnego relatywizmu, wyraz pychy i pogardy wobec tysiącletniego dziedzictwa, podła próba zniszczenia fundamentów, na których stoi nasz świat, pokłosie stalinizmu i najgorszych praktyk totalitarnych reżimów.

Wsłuchując się w język, jakim kościelna hierarchia i jej prawaccy akolici traktują wszelką próbę krytyki poczynań kościoła w Polsce trudno się dziwić rosnącej popularności Ruchu Palikota. Trudno bowiem o większą dawkę agresywnej pogardy jawnie wyrażanej w dyskursie publicznym wobec oponentów! Kościół bezpardonowo uzurpuje sobie uprzywilejowaną pozycję, w której wszelka wątpliwość czy krytyka, zrównana jest z atakiem na pryncypia i stanowi podstawę do całkowitej dyskredytacji dyskutanta.

Zdaniem kościoła — jego przywileje i nadania stanowić powinny temat-tabu, od którego wszystkim wara, gdyż podobno „zasłużył sobie" na tak wyjątkową pozycję, jaką mogą cieszyć się już chyba tylko władcy jakiś egzotycznych satrapii.

Kościół chciałby zostać całkowicie wyłączony z właściwej demokratycznemu porządkowi krytyki, lecz zarazem utrzymać, czy wręcz powiększyć wpływ, jaki na demokratyczne państwo może wywierać korzystając z bardzo szczególnego umocowania i licznych przywilejów.

Warto tutaj przypomnieć ile kosztuje kościół. Ponieważ jest to temat szeroki — odsyłam doosobnej publikacji. Tak czy inaczej — kwoty jakimi państwo sponsoruje kościół w Polsce idą w setki milionów rocznie! Wydatki te państwo ponosi w atmosferze zmowy milczenia, praktycznie poza jakąkolwiek publiczną kontrolą, w trybie naznaczonym głęboką niejawnością.

Kościół tymczasem zachowuje się w tej sytuacji jak bezczelny „bogaty żebrak", który zajeżdża pod gmach Sejmu limuzyną i wystawia pazerną rękę po kasę i przywileje, domagając się kolejnych kontrybucji i próbujący uciszyć każdego, kto śmiałby przeciw temu zaprotestować.

Powoli staje się jednak jasne, że sytuacja taka nie może być dalej utrzymana. Społeczeństwo dojrzało do tego, aby głośno powiedzieć „sprawdzam"! Ponad dwadzieścia lat po obaleniu komunizmu nie ma już żadnego powodu, aby kościół nadal korzystał z dobrodziejstw, jakimi został obdarzony w imię dawnych krzywd i zasług.

Dług został spłacony! Dzisiaj kościół jest już tylko jednym z wielu ośrodków kształtujących opinię publiczną i jedną w wielu instytucji prowadzących działalność charytatywną. Nie ma już żadnego powodu do dalszego utrzymywania jego szczególnie uprzywilejowanej pozycji.

Niezgoda na dalsze sponsorowanie kościoła przez państwo nie ma nic wspólnego z wojną religijną. Nazywanie tego w tych kategoriach, to raczej wygodny sposób obrony, jaki kościół stosuje w celu zachowania swych przywilejów. Sposób całkowicie zresztą nieuprawniony!

Czas najwyższy, żeby kościół pogodził się, że nie ma już monopolu na stanowienie zasad moralnych i etyczną supremację. Wykształciły się już inne, niezależne od niego źródła postaw i wartości i kościół nie ma żadnego prawa, aby je dyskredytować jedynie dlatego, że nie wywodzą sie one z biblijnego czy ewangelijnego przekazu. Społecznie wartościowe hasła i inicjatywy płyną dziś z wielu źródeł i państwo nie może i nie powinno bezrefleksyjnie wspierać w jakiś szczególny sposób akurat tego jednego, rzymsko-katolickiego przekazu.

Warto tutaj zauważyć, iż statystyka wykazująca, że większość polskiego społeczeństwa deklaruje wiarę katolicką nie może stanowić wystarczającego uzasadnienia nadzwyczajnych środków, jakie państwo przeznacza na wspieranie kościoła. Można bowiem pokazać, że zdecydowana większość Polaków deklaruje wolę ochrony przyrody, a nie jest to wcale powodem do podobnej szczodrości państwa we wspieraniu ruchów ekologicznych.

Po prostu — tryb, w jakim światopogląd przekłada się na politykę nie może być wyłączony z demokratycznego porządku. Po to są właśnie partie polityczne i parlament, aby takiego przekładu dokonywać i wszystko, co z tym procesem się łączy w naturalny sposób stanowi w ładzie demokratycznym oś społecznej debaty. Kościół nie może czuć się z tego na jakiejś osobliwej zasadzie wyłączony. Jeśli większość Polaków chce, aby zamiast kościołów budować boiska, to trudno — kościół nie może tutaj wybrzydzać i wyklinać wszystkich wokół od barbarzyńców, bo staje się po prostu karykaturalnie śmieszny niczym nalany na twarzy biskup gęgający o potrzebie powściągliwości.

Osobiście jestem wdzięczny Januszowi Palikotowi za rozpoczęcie publicznej debaty na temat patologicznych relacji między polskim państwem, a kościołem katolickim. Dyskusja na temat krzyża w Sejmie jest tego mocnym preludium. Wygląda na to, że sytuacja w Polsce powoli się normalizuje i ludzie zaczynają widzieć rzeczy we właściwym porządku. Prawicowa tromtadracja z pewnością da nam jeszcze wiele okazji do rozpisywania się w tym temacie, ale bieg rzeczy już się rozpoczął. Nie zawrócisz Wisły kijem, księże biskupie!

Klauzula sumienia /Autor tekstu: Wojciech Szczęsny 2011-10-16 12:15:23

Tekst ten napisałem kilka miesięcy temu, kiedy dowiedziałem się o akcji Katolickiego Stowarzyszenia Farmaceutów. Dziś , gdy o sprawie doniosły media stał się aktualny.

Zgłębiając problem klauzuli sumienia dla lekarzy i instytucji, natrafiłem na ruch pragnący wprowadzić ją wśród farmaceutów. Przyznam, że nie zdziwiło mnie to, boć przecież prof. Bogdan Chazan proponował takową dla rejestratorek (miały, jak sądzę, odmawiać rejestracji do takich indywiduów jak ja). Zacytuję fragment tego apelu, który podpisało kilka tysięcy osób: 

"Deklaruję poparcie dla farmaceutów do pełnego korzystania z prawa sprzeciwu sumienia wobec sprzedaży środków niszczących ludzkie życie i ludzką płodność. Zdecydowanie sprzeciwiam się nakładaniu obowiązku sprzedaży tych produktów na farmaceutów czy też apteki [...]. Każdy farmaceuta lub właściciel apteki powinien, zgodnie ze swoim sumieniem i Kodeksem Etyki Aptekarza, mieć wolność wyboru odnośnie sprzedaży tych środków, jak i posiadania ich we własnej aptece".

Ciekawe, pomyślałem. Ergo - pacjent nie będzie mógł zakupić legalnie dystrybuowanych w Polsce farmaceutyków, bo sprzeciwia się to poglądom Pani/Pan magister. Spróbujmy spojrzeć na to bez emocji. Skoro lekarze mogą odmówić wykonania legalnej aborcji, to czy farmaceuta nie powinien mieć możliwości odmowy sprzedaży przykładowo pigułki wczesnoporonnej. Przecież tak samo jak lekarz ma wyższe wykształcenie, a jego praca jest częścią leczenia ludzi. Otóż stwierdzam z całą stanowczością, że nie. Postaram się uzasadnić czemu tak myślę:

1. Lekarz czynność aborcji wykonuje własnymi rękoma. Rozumiem, że może mieć obiekcje, co do wykonania zabiegu.
2. Farmaceuta nie wie co klient zrobi z wydanym mu specyfikiem. Powiem więcej nie ma prawa go o to pytać, bowiem jeśli recepta nie budzi podejrzeń o fałszerstwo, a klient płaci, nic mu do tego. (Jeszcze wrócę do tego tematu.)
3. Farmaceuta powinien dołożyć wszelkich starań, aby klient otrzymał przepisany preparat. Jeśli nie ma go aktualnie w swojej aptece winien wskazać inny punkt, w którym taki specyfik się znajduje (wykonać telefon, sprawdzić bazy internetowe itp.) lub obiecać jak najszybsze sprowadzenie go z hurtowni.
4. Co oznacza termin „środek niszczący ludzką płodność?" Czy jest to również prezerwatywa? Środki hormonalne jak mniemam mieszczą się w owej definicji. I tu mamy pewien problem, który częściowo poruszyłem w punkcie 2. Preparaty „antykoncepcyjne" często stosowane są z innych przyczyn. Jak ma zachować się kobieta, która pragnie wykupić taki specyfik, a okazuje się że zgodnie z klauzulą sumienia farmaceuta odmawia. Może powinien zapytać ją, w jakim celu go potrzebuje? Byłoby to jawne naruszenie tajemnicy lekarskiej. Przypuśćmy jednak, że w owym miasteczku (gdzie nawiasem mówiąc wszyscy się znają) jest jedna tylko apteka. Czy powinna powiedzieć przy innych osobach, że nie chodzi o antykoncepcję, a powiedzmy o „suchość w pochwie"? W takim przypadku sumienie pana magistra prawdopodobnie pozwoli na sprzedaż „środka niszczącego ludzką płodność". Puszczając wodze fantazji można przypuścić, że młode kobiety w okresie rozrodczym pragnące stosować legalną (!)  w Polsce antykoncepcję będą wysyłać swoje matki czy babcie w celu wykupienia leku.
5. Co zrobić gdy w miasteczku czy wiosce jest tylko jeden punkt apteczny? Czy widzimisię aptekarza (obojętnie jak uzasadniane) może wpływać na dystrybucję preparatów prawnie dozwolonych? Uważam że po trzykroć nie!

Jeszcze raz pragnę podkreślić, że znam ideę klauzuli sumienia. Mogę zgodzić się z odmową wykonania zabiegu aborcji, przez niektórych traktowanej jak morderstwo, przez danego ginekologa (przy zachowaniu rzecz jasna obostrzeń ustawy to jest wskazaniu jednostki, która takowe dozwolone prawem zabiegi, wykonuje). Jednak sprzedaż leków, które legalnie zamierza używać klient apteki, to zupełnie inna kwestia. Farmaceuta nie ma prawa inwigilować klienta w jakim celu stosowany będzie ów środek. Starsi Czytelnicy pamiętają zapewne zastosowanie „Biseptolu" jako środka antykoncepcyjnego. Ponoć wyjeżdżający do Rumunii robili na tym niezły interes. Droga, którą zamierzają kroczyć niektórzy Koledzy Farmaceuci jest moim zdaniem drogą ku anarchii, czy raczej dyktatowi jednego światopoglądu. Polska jest krajem prawa, każdy może zakupić za własne pieniądze, to co jest dozwolone. Jest taka stara anegdota o krojeniu kiełbasy. Kiedy odkroimy cienki plasterek wydaje się, że wszystko jest jak dawniej. Nawet drugi i trzeci pozostają niezauważone. Dopiero po jakimś czasie widzimy że nie ma już nawet połowy. Tak samo jest z wolnością. Wypatrujmy więc ludzi z nożami wokół naszej lodówki. Kiedy ich zapytamy po co im noże odpowiedzą, że bronią „wartości". Na wszelki wypadek pozostańmy w kuchni, aż sobie pójdą gdzieś indziej.

Cienkie szyje ateistów/ Autor tekstu: Adam Karski 2011-10-13 17:39:09

Człowiek, jeżeli nie odczuwa dolegliwości związanych z chorobą, nie myśli o niej. Jesienna aura dała jednak znać o sobie, rozszalały się przeziębienia, które nie ominęły również mnie. Wizyta u lekarza skierowała moje myśli w stronę dolegliwości trapiących ludzki gatunek. Siedząc w domu i korzystając z większej ilości wolnego czasu surfowałem w Internecie. Przy jednej ze stron na ekranie wyświetlił się napis informujący, że strona stanowi zagrożenie dla komputera. No, pomyślałem, nie tylko mnie atakują drobnoustroje. Tylko patrzeć jak mój laptop zacznie kaszleć i kichać. Zaraz jednak uświadomiłem sobie, że komputery porównywane są do ludzkiego umysłu, a nie ciała i nie podda się on takim chorobom. Inaczej jednak jest z infekcjami dotyczącymi umysłu.

Aby komputer czy umysł dobrze nam służył musi być odpowiednio zaprogramowany. Takie programowanie umysłu odbywa się poprzez proces uczenia. Przyswajana wiedza pozwala nam na podstawie zebranych danych wyrobić sobie zdanie na temat otaczającej nas rzeczywistości i funkcjonować w niej.

Niestety, podobieństwo obejmuje również możliwość zawirusowania systemu. Wprowadzenie takiego złośliwego oprogramowania jakim jest wtłaczana do głów „wiedza" na temat doktryn danej religii, zwłaszcza we wczesnym stadium edukacji, kiedy umysł nie wypracował jeszcze żadnych mechanizmów obronnych, jest bardzo proste, gdyż nie posiadamy wbudowanych programów antywirusowych. Bezbronne dzieci zamiast przyswajać wiedzę, która pozwoli im w przyszłości w jak najlepszy sposób wykorzystać swój potencjał intelektualny, faszerowane są religijnymi bzdurami nijak mającymi się do rzeczywistej wiedzy. Tak zainfekowany umysł, przestaje odróżniać prawdę od fikcji, staje się leniwy, zamiast myśleć poddaje się bezwiednie różnego rodzaju „autorytetom", odsuwa od siebie odpowiedzialność za swoje życie. Jest zainfekowany. Choruje.

To złośliwe oprogramowanie religijne zagnieżdża się w zakamarkach umysłu, filtruje i zniekształca dane wejściowe, tworzy obraz rzeczywistości jak w krzywym zwierciadle. Jednocześnie cały system staje się podatny na polecenia przekazywane przez czarnych hakerów, których obecnie pełno w polskich szkołach, szpitalach i instytucjach państwowych. Oczywiście jak na dobrych hakerów przystało, czerpią oni zyski ze swego procederu, wykorzystując zainfekowane umysły.

Zainfekowany umysł sam nie jest świadomy swojej choroby. Nie wie, że postrzega świat w sposób zniekształcony i tego, że jest wykorzystywany. Raczej jest skłonny myśleć, że to osoby wolne od infekcji są dziwne, czegoś im brakuje. Na dodatek złośliwy program jest tak zbudowany, że dąży do replikacji. Jest więc przekazywany przez nosicieli na swoje potomstwo, lub często podejmują oni próby „pomocy" tym „ułomnym", nie posiadającym daru hakerów. Przypomina to trochę sytuację z anegdoty, którą kiedyś słyszałem.

"W okresie międzywojennym mieszkańcy rejonów podgórskich cierpieli z powodu niedoboru jodu, który objawiał się przerostem tarczycy. Posiadanie wola było w niektórych wioskach oderwanych od świata powszechne. Właśnie z takiej wioski do miasta na odpust wybrał się ojciec z kilkuletnim synem. Chłopak pierwszy raz znalazł się poza rodzinną wioską, więc nie mógł nacieszyć oczu nowymi widokami. Ta wrodzona u dzieci ciekawość świata pozwoliła mu dostrzec pewną zaskakującą dla niego rzecz. Nie dawało mu to spokoju, więc zwrócił się do ojca, aby pomógł mu zrozumieć to co odkrył:

— Tato popatrz jakie ci ludzie mają dziwne cienkie szyje?

Na co ojciec surowo spojrzał na niego i udzielił mu reprymendy:

— Synu nie śmiej się z ułomnych."

Ten brak wiedzy o chorobie i czynnikach je wywołujących sprzyja jej rozprzestrzenianiu i nieświadome wystawianie na infekcję osób, które w normalnych warunkach staramy się chronić. Ten brak wiedzy oczywiście wpływa również na to, że nie podejmujemy żadnych starań by wyzdrowieć, jak również działań profilaktycznych.

Jak przy każdej chorobie, tak i tu zdarzają się samoistne wyzdrowienia. Umysły silniejsze od przeciętnych, mimo początkowej infekcji nie tracą zdolności dociekania i zaczynają na początku dostrzegać niespójności w programach wprowadzanych przez hakerów, a następnie wykazują zainteresowanie spójnymi danymi, które mogą im dostarczyć między innymi odkrycia naukowe i na tej podstawie ich umysł tworzy nowy obraz rzeczywistości. Z czasem może dojść do całkowitego wyzdrowienia. Nie wiadomo jednak czy po takiej infekcji organ wraca do stuprocentowej sprawności, mam cichą nadzieję, że tak.

Niektóre umysły są na tyle silne aby oprzeć się przed wprowadzaniem danych przez hakerów, jednak nie umieją całkowicie pozbyć się wszystkich wirusów religii. Dostrzegają manipulacje hakerów, odrzucają nośnik złośliwego oprogramowania jakim są święte księgi, jednak nie mogą przejąć całkowitej kontroli nad swoim życiem. Boją się wolności i przejęcia całkowitej odpowiedzialności za swoje życie. Wolą zachować fragmenty złośliwego oprogramowania, gdyż idea istoty nadprzyrodzonej jest dla niego dobrą wymówką. Zawsze w razie czego można zwalić swoje niepowodzenie na tego, który tak urządził ten świat. No i oczywiście zostaje jeszcze ta, wynikająca ze strachu przed śmiercią, irracjonalna nadzieja, że jednak po śmierci coś nas jeszcze czeka. Zrobili krok w stronę wyzwolenia umysłu jednak pozostali w rozkroku i nie mają dość siły lub odwagi aby podnieść drugą nogę.

Nie znam leku, który powoduje natychmiastowe wyleczenie. Dla swojego dobra powinniśmy jednak udzielić pomocy zainfekowanym. Ta podatność zainfekowanych na wpływy „autorytetów", może w sprzyjających okolicznościach doprowadzić do tego, że znowu zapłoną stosy. Jak to pięknie ujmują hakerzy, że w imię miłości i ratowania naszych dusz przed zagładą poleje się krew. Przekonywanie nic nie da, może tylko pogorszyć sprawę, gdyż programy hakerów mają mechanizmy obronne, powodujące powstawanie większej blokady na dane wejściowe mogące mu zagrozić. Uważam również, że wyzwiska pod adresem zainfekowanych i wyśmiewanie się z nich jest nie na miejscu. To jak wyśmiewanie się z garbatego.

Wydaje się, że najlepsze efekty przynosi pobudzanie umysłu do samodzielnego krytycznego myślenia. Przy każdej okazji powinniśmy skłaniać takie osoby do zastanowienia i refleksji, może za którymś razem coś tam się zaświeci. Edisonowi też nie udało się za pierwszym razem, ale jak pokazuje jego historia, wytrwałość przynosi efekty. Oczywiście najskuteczniejsza jest profilaktyka. Należy więc dążyć to ograniczenia, a z czasem wyeliminowania hakerów z procesu kształcenia.

Londyn na rzecz świeckiej Europy 2011-10-05 18:14:46

17 września 2011 r. odbył się w Londynie kolejny Marsz na rzecz Świeckiej Europy. Fragment przemówienia Andrew Copsona, dyrektora wykonawczego Brytyjskiego Stowarzyszenia Humanistycznego:

„Co tak naprawdę znaczy życie w wolnej, świeckiej demokracji? To znaczy, że jeżeli twoje przekonania religijne są przeciwko aborcji, na przykład, zgadnijcie co? Nie musisz wcale przeprowadzać aborcji! Jeśli twoje religijne poglądy zakazują ci gejowskiego małżeństwa — nie musisz wcale mieć takiego małżeństwa, nie musisz być nawet gościem na takim ślubie, kiedy, co mało prawdopodobne, zostaniesz na niego zaproszony. Jeśli jesteś przeciwko asystowanej śmierci u nieuleczalnie chorych — nie musisz w tym uczestniczyć. Jeśli odmawiasz przyjęcia leku, który jest sprzeczny z twoim światopoglądem, jesteś wolny, żeby tego nie robić, chociaż dziwne, że mało kto odmawia. To jest właśnie twoja wolność. Ale wolność nie znaczy tego, abyś miał jakieś prawo wywierać nacisk na rząd, ażeby faworyzować twoje preferencje, twoje uprzedzenia, twoje upodobania i twoje dogmaty i narzucać je reszcie społeczeństwa."

Deklaracja DUBLIŃSKA 2011-10-03 14:50:43

DEKLARACJA DUBLIŃSKA O ŚWIECKOŚCI I MIEJSCU RELIGII W ŻYCIU PUBLICZNYM

1. Wolności osobiste

a) Wolności sumienia, religii i przekonań są osobiste i nieograniczone. Wolność praktykowania religii powinna być ograniczona tylko koniecznością respektowania praw i wolności innych osób.

b) Wszyscy ludzie powinni swobodnie uczestniczyć w równym stopniu w procesie demokratycznym.

c) Wolność słowa powinna być ograniczona tylko koniecznością respektowania praw i wolności innych osób. Nie powinno istnieć prawo „do bycia nieobrażanym" w systemie prawnym. Wszystkie prawa o bluźnierstwie, jawne i domyślne, powinny zostać uchylone i nie powinny być uchwalane.

2. Świecka demokracja

a) Suwerenność państwa pochodzi od ludzi, a nie od jakiegokolwiek boga czy bogów.

b) Jednymi odniesieniem w konstytucji do religii powinno być zapewnienie, że państwo jest świeckie.

c) Państwo powinno być oparte na demokracji, prawach człowieka i rządach prawa. Polityka powinna powstawać przez stosowanie wobec faktów rozumu, a nie wiary religijnej.

d) Rząd powinien być świecki. Państwo powinno być ściśle neutralne w kwestiach religii i jej nieobecności, nie sprzyjając żadnemu stanowisku i nie dyskryminując żadnego.

e) Religie nie powinny cieszyć się specjalnymi względami finansowymi w życiu publicznym, takimi jak zwolnienia od podatków w działalności religijnej, czy dotacje na promowanie religii lub prowadzenie szkół wyznaniowych.

f) Wyznawanie religii nie powinno być podstawą mianowania kogokolwiek na żadne państwowe stanowisko.

g) Prawo nie powinno udzielać ani odmawiać żadnych praw, przywilejów, władzy lub nietykalności, ze względu na przekonania lub religię, albo też ich nieobecność.

3. Świecka edukacja

a) Edukacja państwowa powinna być świecka. Edukacja religijna, jeśli się pojawi, powinna być ograniczona do nauczania o religii i o świeckich podstawach państwa.

b) Dzieci powinny być uczone o różnorodności religijnych i niereligijnych przekonań filozoficznych w sposób obiektywny, bez indoktrynacji wiarą w godzinach lekcyjnych.

c) Dzieci powinny być uczone krytycznego myślenia i różnicy pomiędzy wiarą a rozumem jako przewodnikiem do wiedzy. Powinno się uczyć nauki wolnej od wpływów religijnych.

4. Jedno prawo dla wszystkich

a) Powinno być jedno świeckie prawo dla wszystkich, demokratycznie przegłosowane i jednakowo egzekwowane, bez jurysdykcji religijnych sądów w sprawach cywilnych lub sporach rodzinnych.

b) Prawo nie powinno kryminalizować prywatnych zachowań dlatego, że doktryna jakiejś religii uważa takie zachowanie za niemoralne, jeśli to prywatne zachowanie respektuje prawa i wolności innych osób.

c) Pracodawcy ani przedstawiciele opieki społecznej z przekonaniami religijnymi nie powinni móc dyskryminować nikogo z żadnego powodu nie mającego znaczenia w danej pracy.

Odpowiedzialność Ducha/ Anatol Ulman 2011-09-30 15:13:30

Najpierw dobra nowina: Poseł PO Jacek Krupa dostał z dekanatu Skawina list od księdza prałata Edwarda Ćmiela. Duchowny pisze, że poseł nie spełnia kryterium osoby, na którą mogliby głosować katolicy. ...w liście do posła powołuje się na komunikat z sesji Rady Biskupów Diecezjalnych obradujących w sierpniu na Jasnej Górze. W komunikacie biskupi piszą m.in., że katolicy powinni wybierać osoby walczące o godność człowieka i życia od poczęcia do naturalnej śmierci.

          Wzwiązku z tym ogarnia mnie racjonalistyczna trwoga: Oj, co to będzie, jeśli wygra ciemność?

Jeśli owce napędzane przez pasterzy wybiorą nam do władzy czarnych baranów, a te zwycięskie gniłki dorżną Rzeczpospolitą, już słaniającą się od idiotycznych oskarżeń? Za kłopoty społeczeństwa, za brak wielkich finansów niezbędnych do natychmiastowego polepszania obywatelom losu, za kryzys światowy, a przede wszystkim za swoje bezprawie nowi władcy obciążą winą poprzednią ekipę, która rozhulała wszystko.Tak robi się zawsze. Ten mechanizm pozwala obiecywać wszelkie szczęście i powodzenie, czegokolwiek tylko wyborcy pragną. A będąc już przy władzy dranie ogłoszą, iż tego, co w kasie państwowej pozostało, wystarczy jedynie na pomniki największego w dziejach i pradziejach prezydenta oraz na budowę następnych kościołów a także, oczywiście, na termalne wiercenie wszechojca w ziemskiej skorupie. Komu zaś wyjaśnienie bardzo się nie spodoba, zostanie ewentualnie obudzony łomotaniem o szóstej, by zdążył na jutrznię w kaplicy mamra.

Nie bez sensu jest więc pytanie, co lub kto daje pasterzom wiedzę oraz pewność, że gonią owce w najlepszym dla owiec kierunku? Kto napędza pasterzy? Co daje im siłę napędową i przekonanie, że czynią dobrze? Kto ich oświeca?

Gdyby ich pytać, odrzekną, jak przez wieki: Duch!

Niestety, to nie są sprawy do jakiegokolwiek rozumienia, tylko do okrutnie tępej, straszliwej wiary z absolutnym wyłączeniem myślenia oraz bez najmizerniejszego poczucia humoru, z jakim należałoby traktować bezsens zupełny, to znaczy absurd.

Ten Duch jest, a jakby go nigdy nie było. Wykombinowana Istota omotana w kokony szaleńczych spekulacji (spekulacja to pojęcie związane ze spekulantami sprzedającymi towary nieistniejące) niby filozoficznych, a przecież nawet w filozofii jakaś logika być musi. Tu zaś nie ma w ogóle. Sukienkowi piszą o nim, że brak w Starym Testamencie tekstów odnoszących się wprost do Ducha Świętego, to jednak w niektórych sformułowaniach (np. Duch Boży) odczytanych w świetle Nowego Testamentu można domyśleć się zalążków tej idei. Czyli go domyślono, gdyż było zapotrzebowanie. Jego pojęcie było sformułowane dość ogólnikowo w Kościele pierwotnymi było w dziejach chrześcijaństwa przedmiotem uściśleń teologicznych. Uściślili to, co wymyślili. Oni się nawet mocno pokłócili na temat wymysłu i stąd słynna schizma wschodnia. Ów Duch mieszka w niebie, do ludzi jest posyłany lub wylewany. Wszystko ogarnia i porządkuje. Uświęca. Uzdalnia. Jest Pocieszycielem, wyposażając wiernych w zdolności nadprzyrodzone. (Cytaty wziąłem z dzieł zatwierdzonych przez kościelną cenzurę).

Starczy. Nie moja działka.

Niemniej idiotycznie frapuje mnie kwestia poniekąd najważniejsza w całym tym interesie: wyboru papieża spośród oddzielonych od świata dziadków, zamkniętych na konklawe w Kaplicy Sykstyńskiej. Kardynałów, jak jest to tłumaczone, oświeca wówczas Duch Święty i stąd wiedzą, kto ma dostać najwyższą posadę. Jako że Duch najczęściej wyobrażany jest jako gołąb, myślę, że lata po pomieszczeniu i stuka im do czaszek. Ma to według mnie poważne konsekwencje w odniesieniu do późniejszej odpowiedzialności biskupa Rzymu za to, co robi. Na przykład Piusa XII, nazywanego papieżem Hitlera, na którym ciąży odium moralnego przyzwolenia na Holokaust, bo antysemita milczał, kiedy mordowano naszych starszych braci. Zatem kombinuję tak: kiedy w 1939 wybierano namiestnika Pana Boga, Duch kazał kardynałom, by szefem zrobili Eugenio Pacellego. Duch wiedział, bo przecież kto jak kto, ale on zna przyszłość, że wkrótce nastąpi rzeź sześciu milionów Semitów i jak na rzeź zareaguje jego kandydat, zatem winien jest Duch, czyli, przynajmniej dla racjonalisty, nikt. I to jest teologiczne Endlosung kwestii. Czekam na ordery watykańskie, niech Suchocka już wypełnia wniosek!

Albo weźmy na ząb jątrzącą sprawę tzw. dzieci napoczętych (za to właśnie posłowi Krupie odmówiono wyborczego błogosławieństwa czyli agitowania za nieszczęśnikiem). Uruchomiona została przez kler cała nierozumna szlamista wściekłość, podkręcony olbrzymi jazgot nieatrakcyjnych erotycznie, zwłaszcza nieczynnych płciowo, starych bab o zatęchłej urodzie zepsutych korniszonów, a też pyskowanie kempiasto młotowatych na ciele i umyśle, by postawić normalnym zjadaczom chleba plugawy, idiotyczny zarzut mordowania… zarodków ludzkich.

Litościwie, z chrześcijańskim miłosierdziem odpuśćmy głupim wulgarny motyw tego lamentowania: sami mają zabronione przyjemności płciowe, a stąd pochodzą zarodki, więc zabraniają innym.

Sprawa jest głębsza, duchowa, związana z zakresem obowiązków służbowych prezentowanego tu Ducha.

Zauważmy otóż jak przez jeden tysiąc dziewięćset lat chrześcijaństwa traktowane były w tej, opartej na miłości, kulturze kochane dziateczki, milusieńkie, niewinne maluszki oraz też starsze draństwo (świętymi jajeczkami damskimi napoczętymi przez plemnik nikt się wtedy w ogóle nie interesował). Generalnie przez cały ten długachny raczej czas gówniarze byli dla wszystkich, a Kościoła głównie, nie małymi ludźmi a cholernymi śmieciami wypełnionymi pragnieniem grzeszenia. Duch Święty radził bić je różdżką, wedle przekonania św. Augustyna, że Gdyby mu[dziecku] pozwolić na robienie tego, co mu się podoba, nie byłoby zbrodni, w której by się nie pogrążyło. Dlatego bicie dzieci było powszechną metodą wychowawczą. W średniowieczu w każdą sobotę karano dzieciaki za przewiny całego tygodnia i na zapas dla ich dobra, bo nieukarane byłyby skazane na wieczne męki. Dzieci bowiem żyją jako bydlęta… żądza zmysłowa i gniewliwa im panuje, twierdził renesansowy profesor Akademii Krakowskiej, uważany za wybitnego filozof Sebastian Petrycy. Jeszcze w jego czasach dzieci ułomne były tradycyjnie zabijane. Natomiast bicie ich było powszechnie zalecaną metodą wychowawczą do XVIII wieku. Ten skuteczny sposób nadal zaleca w wieku XXI (!) polityk Marek Jurek. Położenie kresu przemocy wobec nieletnich postulowali dopiero ohydni myśliciele wstrętnego, bezbożnego oświecenia. Krzywdę dzieci zaczęto dostrzegać i chronić je co nieco w stuleciu XIX. W tymże wieku śmiertelność maluchów do lat trzech wynosiła prawie dziewięćdziesiąt procent, bo Kościół od początku swego istnienia, tak jak obecnie np. w dziedzinie komórek macierzystych, doktrynalnie więc bezwzględnie hamował postęp medycyny. Wolno nie tylko mniemać, iż przy wolności badań w tej dziedzinie znacznie wcześniej wykryto by między innymi istnienie chorobotwórczych drobnoustrojów. Milionów ludzi zabitych z przyczyny kościelnej ciemnoty nie dla się zliczyć.

Co ma do tego Duch Święty?

Wszystko ma!

Dlaczego oświecał rzesze teologów o np. właściwościach aniołów, których istnienia naukowo za cholerę stwierdzić się nie da? A zasrańcy nigdy nie spytali go, jak żyć w zdrowiu, jak należy traktować dzieci, kobiety, niewolników, chłopów pańszczyźnianych?

Dlaczego czarne darmozjady, co oblepiły średniowiecze niby spasione mszyce, wysyłały tysiące maluchów, by z rąk tureckich wyzwalały Grób Chrystusa, czyli na pewną śmierć w cierpieniach?

Bo ówczesnym nalanym pasożytom nie przychodziło do łysych głów? Zaś obecnie takie krytyczne myślenie jest nie dozwoloną naukowo antycypacją, gdyż przecież ludzie tamtych wieków byli od nas inni? Zgoda, byli głupi. Ale przecież Duch może wszystko, więc mógł ich zmądrzyć!

Skąd ta zawzięta, warcząca, psychopatyczna obrona jajeczek nienarodzonych? Czarni przez wieki obojętnie dopuszczali masową śmierć i cierpienia dzieci, a teraz jak wariujące psy bezsensownie uczepili się zapłodnionych komórek! Gdybym był szlachetny, przypuściłbym, że zasadniczym powodem jest podświadoma ekspiacja za wiekowe nieprawości, za zamordowanie milionów Żydów oraz tzw. pogan, za palenie heretyków i czarownic, zatłukiwanie i zarąbywanie wszelkich myślących inaczej. Ale nie przypuszczam wstydu u fanatyków. Bliższy jestem przypuszczenia, że fanatycy skoro obecnie nie mogą zarzynać wrogów, to przynajmniej mordują ludziom rozumy.

Kto za to szaleństwo, ale i zbrodnie, odpowiada? Sprawca natchnienia, by działać tak a nie inaczej, ten, co oświeca. Powtarzam: Duch, czyli według mnie nikt.

On również, ten Nikt odpowie, kiedy pasterze niedługo napędzą owce, by wybrały do rządzenia nami narodowo-klerykalnych-socjalistów.

Zaprezentowałem pogląd racjonalistyczny. W teologii rzecz jest rozpatrywana trochę inaczej. Immanentną (czyli należącą do jego istoty) właściwością wymienionego Ducha jest to, że czyni wyłącznie dobro. Jeżeli zaś coś schrzani, winę ponosi nie on, tylko jego odpowiednik, zły duch, znany powszechnie jako szatan.

Krótko mówiąc: dobry duch oświeca dobrze, zły źle. Strach pomyśleć, który oświeca biskupów prowadzących owce do przepaści. Wiadomo za to, na kogo zostanie złożona wina.

Wina w każdym przypadku złożona zostanie tradycyjnie na tego diabła kaszubskiego, co zwie się tusek.

P.S. Proszę zauważyć, jaki ze mnie grzeczny chłopak! Nie użyłem ani, tak bardzo stosownego w temacie, wyrażenia bezczelność, chamstwo czy żabie plemniki w mózgu, ani podobnych wulgaryzmów!

Bóg nie jest wielki / Piotr Napierała 2011-09-29 20:34:32

Książka Christophera Hitchensa: „Bóg nie jest wielki" pod wieloma względami podobała mi się jeszcze bardziej niż „Bóg urojony" Dawkinsa. Dawkins — biolog, a więc człowiek o umyśle ścisłym, skupiał się bardziej na tym, jak Bóg mógłby wyglądać,i dlaczego jest tak bardzo nieprawdopodobne, by wyglądał tak jak chcą wierzący, a także na pochodzeniu moralności (dobre memy), natomiast książka Hitchensa, daleko bardziej osobista i humanistyczna w wyrazie, przez co mi jako historykowi bliższa, dotyczy przede wszystkim skutków istnienia religii. 
Skutki te wynikają z podsycania przez religię ludzkiego solipsyzmu — przekonania, że wszystko kręci się wokół ciebie, że Bóg interesuje się wszystkim co robisz, hodowanie spojrzenia dalekiego od panoramiczno-globalnego, ergo — racjonalnego. Solipsyzm religijny powoduje, że nie pytamy już czemu Jezus postanowił uzdrowić tylko przypadkowo napotkanego ślepca, a nie uleczył całej ludzkości od ślepoty. Religia hoduje ludzi służalczych (jaki jest sens nieustannego chwalenia kogoś niby wszechmogącego — ojciec J.S.Milla uważał dlatego, że religia obniża standardy moralne) i uczy ich nonsensów, np., że są miejsca świętsze od innych, i trzeba tam pielgrzymować, lub że trzeba podpalić kościół konkurencji (ateiści, co ciekawe meczetów i synagog nie podpalają).

Hitchens, za Marksem, uważa, że religia otacza ludzki „padół płaczu" nimbem świętości, zamiast rzucić wyzwanie ludzkiej niedoli, a to dlatego, że religia głosi, iż tylko dawne dzieje i wydarzenia są ważne („...jak było na początku…"), co wskazuje raczej, jak pisze Hitchens, że religie wyczerpały już swe siły inspirujące i ważne, a teraz mogą co najwyżej błysnąć humanizmem swych sług takich jak luterański pastor powieszony przez nazistów za niechęć kolaborowania z nimi.

Shakespeare ma, zdaniem Hitchesna daleko większą siłę moralną niż Koran, m.in., dlatego, że powstał w bardziej oświeconych czasach, a kultura anglosaska, także ta powiązana bezpośrednio z protestantyzmem, jest lepszym przewodnikiem duchowym, niż jakakolwiek święta księga starożytności.

Hitchens wymienia bardzo liczne przykłady szkodliwości działań ludzi religijnych. Wymienia tu nie tylko zamachy bombowe, ale i np. próbę zablokowania zniesienia zakazu rozwodów w Irlandii w 1996 roku (przy okazji autor wytknął Matce Teresie, to, że chce pozbawić nadziei katoliczki ożenione z pijakami i brutalami, a cieszy się z rozwodu swej przyjaciółki ks. Diany, tj., że jest pobłażliwa tyko wobec bogatych i potężnych).

Religia, według Hitchensa sprzyja eskalacji konfliktów etnicznych, jak np. w Irlandii Płn. (w znanym dowcipie bandziory pytały: „jesteś protestanckim czy katolickim ateistą?" — by wiedzieli czy mają delikwenta pobić, czy nie). Podobnie rzecz się ma z czystkami etniczno-religijnymi w Jugosławii, które tak naprawdę są czysto religijnymi, bowiem jak Chorwat-ateista może udowodnić, że nie jest Serbem, przecież Chorwat, w powszechnym mniemaniu, różni się od Serba tylko religią. Kolejne przykłady to skutki terroru Hamasu w Palestynie, czy bigoteryjny upadek Bagdadu (rzekomo „świecki" Saddam Hussajn używał języka dżihadu). Szczególnym skutkiem niezasłużonego szacunku dla religii może być współczucie dla Chomejniego, a brak jego dla Rushdiego, i to nie tylko ze strony duchownych, ale nawet ateistów, co wskazuje brak szacunku dla prawdy i tendencję do podlizywania się religii. Tu warto wspomnieć Johna Le Carre, który uznał, że Rushdie jest „sam sobie winien". Kolejne przewinienia religii to: zablokowanie szczepień w Bengalu (mułłowie puścili plotkę, że wszczepiają nie lek, lecz środek powodujący impotencję), niechęć do świń (choć to zwierze inteligentne, którego skóra nadaje się do przeszczepów, a inne części ciała do mnóstwa innych przydatnych rzeczy), traktowanie huraganów i innych zjawisk jako karę boską za np. tolerowanie homoseksualizmu.

Swoją drogą warto przypomnieć, że trzęsienie ziemi w Lizbonie w 1755 roku zadziałało na wyobraźnie zbiorową zupełnie odwrotnie - jako argument przeciw religii. Katastrofa ta wstrząsnęła ówczesną Europą. Dla Voltaire’a, który napisał: Poème sur le désastre de Lisbonnei wielu innych katastrofa znaczyła potwierdzenie słuszności deizmu - tj. przekonania, że bóg nie ingeruje w życie ludzkie, bowiem tylko tak może pozostać dobrym. (Polski przekład Stanisława Staszica nosił tytuł "Poema o zapadnieniu Lizbony", i ukazał się w Polsce w 1779 roku. Red.) Fakt wystąpienia trzęsienia ziemi w Lizbonie i zniszczenia wielu ważnych obiektów sakralnych, właśnie w dzień świąteczny — Wszystkich Świętych - wzbudził wiele zainteresowania kwestiami polityki Kościoła w całej Europie. Z punktu widzenia przeciętnego XVIII-wiecznego katolika, mieszkańca Europy, było to bardzo trudne do zrozumienia, szokujące zrządzenie nadprzyrodzone. Listopadowa Gazeta de Lisboa pisała, że tragiczny dzień pozostanie na wieki w pamięci tych, którzy przeżyli. Jeśli chodzi o wpływ na umysły europejskie, trzęsienie 1755 roku, porównuje się z holocaustem. W europejskich salonach porównywano mieszkańców „gostyko-orientalnej" Lizbony do Hebrajczyków przekraczających Morze Czerwone. Szwedzki „Mercure" donosił, naginając nieco fakty, o zwaleniu się gmachu Inkwizycji, co uratowało pewnego kalwinistę od stosu. W Hadze ukazała się w 1756 roku praca: Discours politique sur les avanntages qeu la Portugal pourrait tirer de son malheur, której autor-anglofob doradzał Portugalii wykorzystanie katastrofę dla unieważnieniu sojuszu z Londynem, co nie było zbyt fair, zważywszy na to, że Brytyjczycy przysłali do zniszczonej Lizbony wielką flotę z pieniędzmi i ryżem, mąką warzywami i narzędziami, podczas gdy np. Francja zadowoliła się tylko deklaracją typu: „jeśli byście czegoś potrzebowali, dajcie znać". Oczywiście Brytyjczycy nie byli aż takimi altruistami, by przez katastrofę londyńska City splajtowała. Brytyjskie koła arystokratyczne i kupieckie rozmawiały ile kto stracił w English Factory, wiec musieli uruchomić jakiś odpowiednik planu Marshalla.

Goethe wspominał, że katastrofa lizbońska wznieciła w Niemczech „demona strachu", podważając wiarę wielu osób. Co jednak by było gdyby katastrofa wydarzyła się w inny dzień lub w epoce, w której prym wiodą liberałowie? W zburzonym mieście były spowiednik rodziny królewskiej jezuita o. Malagrida opowiadał wśród tłumów, że nastał czas gniewu boga i skruchy, wzbudzając panikę. By przeciwdziałać tej propagandzie, Pombal postarał się, by każdy wiedział, że fala tsunami uderzyła nawet w Skandynawię i w Nową Anglię (heretyków), oraz w Maroko (muzułmanów), a nie tylko w Lizbonę. A kilku aktywniejszych kaznodziejów dyskretnie wysłano do Anglii. Gdy Malagrida wydał broszurę, oskarżając „grzesznych" Lizbończyków za katastrofę, Sebastião de Carvalho e Melo, kazał interweniować nuncjuszowi, który wysłał Malagridę do Setubal po drugiej stronie Tagu. Trzeba tu zaznaczyć, że sam Pombal również był bardzo pobożny, ale nade wszystko bał się fanatyzmu religijnego. Dopiero 17 listopada (po 2 tygodniach) do miasta powrócił kult religijny. W całym mieście słychać było tego dnia niekończące się miserere i gloria.

Rushdie gościł u Hitchensa w Waszyngtonie, co oznaczało konieczność przestrzegania drobiazgowych przepisów bezpieczeństwa, gospodarz dziwił się dlaczego położenie Rushdiego nie wywołuje więcej współczucia, w końcu jest to człowiek spokojny, który nikogo nie morduje. Mnie osobiście równie frapuje fakt, dlaczego wszyscy potępiają np. spokojnego Holendra, również żyjącego w bunkrze, czyli Geerta Wildersa, a nie tych, którzy wysyłają mu listy z pogróżkami. Zapewne działa tu mem religijny podlizywania się potężnym, bez zwracania uwagi na krzywdę niewinnych. Hitchens zwraca uwagę na unikanie języka religijnego w wydaniach wiadomości i oficjalnych tekstach analityków politycznych. Podobnie stwierdzała Melanie Philips w „Londonistanie". Ludzie Zachodu mają według niej problem ze zrozumieniem, że religia może być bodźcem do zastosowania przemocy, i np. tłumaczą sobie zamachy jako skutek biedy czy wykluczenia społecznego (kulturowy marksizm), choć np. ci co wysadzali londyńskie autobusy, jak i członkowie „azjatyckich gangów", nie należą do pariasów.

Za bardzo nieprzyjemną cechę religii zorganizowanych uważa Hitchens żerowanie na niewinności i naiwności dzieci, straszenie ich, zawstydzanie seksualne dorastających nastolatków i potem dorosłych. Pamiętam jak w czasie dyskusji pod jednym z moich artykułów, ktoś pisał o tym, ze Kościół zawsze będzie sięgał po owe zawstydzanie, bo to jedyny sposób, by ludzie pozostali w jakiś sposób grzeszni, a Kościół potrzebny.

Religia, zdaniem autora God is not Great, objawia też skłonność do wypatrywania i wyczekiwania końca świata, chociaż jej starożytne wizje są dziecinnie niewinne w porównaniu z tym, co się rzeczywiście zdarzy za 5 mld lat, gdy Słońce eksploduje, a nasze oceany wyparują. Religia gardzi życiem doczesnym, więc strach pomyśleć co zrobią fanatyczni generałowie pakistańscy (pamiętam jak Hitchens w dyskusji z Dennettem, Harrisem i Dawkinsem rozmawiał o pomyśle pewnego pakistańskiego „naukowca", by wykorzystać dżiny jako napęd reaktora), ze swym nuklearnym arsenałem. Religia żeruje też na freudowskim strachu ludzkim przed śmiercią, do niedawno totalnie dominując w życiu społecznym i grożąc śmiercią nieposłusznym. Dopiero Spinoza, Kant („postępuj tak, jakbyś chciał, by twoje zachowanie stało się obowiązującym prawem") i Laplace pokazali, że religia nie musi być do czegokolwiek potrzebna.

Hitchens wyśmiewa niezdolność religii do racjonalnej obrony swych argumentów i samozadowolenie z absurdalności własnych założeń (Tertuliańskie: „wierzę, ponieważ to absurd" versus Popperowe: „niepodważalna teoria jest kiepską teorią"), przy jednoczesnym heroizmie przejawianym w siłowym dopasowywaniu wiedzy naukowej do religijnych mitów.

Hitchens wyśmiewa też sztuczki stosowane przez wierzących, by udowodnić ważne naukowe fakty. Samolot zdaniem kreacjonistów miał być jednorazowym tworem, tak jak miał niby nim być nasz świat, podczas gdy, jak pisze Hitchens, taki samolot powstawał i powstaje nadal ewolucyjnie, dzięki pracy całych pokoleń aeronautów i wynalazców, poczynając od braci Mongolfier i ich balonu, tak samo jak samochód powstaje nieprzerwanie od 1769 roku, od-fardier à vapeur Nicolasa Josepha Cugnota. Żaden duchowny nie obalił krytyki biblijnych mitów Thomasa Paine’a.

Cała nadzieja w Islandii 2011-09-04 16:24:00

Kiedy zapanuje prawo Allaha, skończy się rola ludu 2011-09-01 10:18:13

Z laptopem w obdrapanych wagonach 2011-08-24 13:27:54

Uczucia religijne - definicji część pierwsza (1) 2011-07-22 11:09:28

Badanie przekonań tłumu wykazało nam, że we wszystkich epokach, czy to fanatyzmu religijnego, czy wielkich przewrotów politycznych, przybierają one pewną charakterystyczną formę, której treść najlepiej oddamy określeniem:uczucia religijne.
Ich cechy charakterystyczne są nadzwyczaj proste: uwielbienie dla najwyższej istoty, obawa przed potęgą jej przyznawaną, bezwzględne posłuszeństwo jej nakazom, niemożność dyskutowania dogmatów, pragnienie ich upowszechnienia, uważanie za wroga każdego, kto tych prawd nie uznaje. Każde uczucie, bez względu na to, czy odnosi się do Boga niewidzialnego czy kamiennego lub drewnianego bożka, do bohatera lub jakiejś idei, jeżeli tylko ma wyżej podane cechy, należy zaliczyć do uczuć religijnych, gdyż w swej istocie pozostaje ono zawsze religijne i zawiera również pierwiastki nadprzyrodzoności i niezwykłości. Tłum przyznaje te samą moc cudowną zarówno ideom, jak i zwycięskiemu wodzowi, który potrafi w odpowiednim momencie opanować jego duszę.
(...)
Nieuniknioną właściwością ludzi o silnie rozwiniętym uczuciu religijnym jest fanatyzm i brak tolerancji, wierzą oni bowiem, że tylko oni są w posiadaniu klucza do rajskich bram przyszłego żywota. Myślą, że w ten sposób zaciągają się na wierną służbę uwielbianemu bóstwu, które - ich zdaniem - domaga się od nich złożenia sobie w ofierze wszystkich myśli i czynów. Każda jednostka będąca cząstką tłumu ma te dwa wyżej wspomniane, charakterystyczne rysy, gdy tylko uczucia tłumu zostaną w odpowiednim stopniu roznamiętnione. Jakobini z okresu Terroru byli w zasadzie nie mniej religijni niż katolicy z czasów inkwizycji, a ich okrutny zapał miał to samo źródło.
(...)
Na wzbudzaniu fanatyzmu, dzięki któremu jednostka znajduje szczęście w posłuszeństwie i uwielbieniu, twórcy nowych religii i przekonań społecznych budowali przyszłość swych poglądów. Rozfanatyzowana jednostka jest zdolna do oddania życia za swe bożyszcze. Pogląd ten okazuje się słuszny po dzień dzisiejszy.
(...)
Gwałty Rewolucji, jej okrucieństwa i propaganda, wypowiadanie wojny niemalże wszystkim królom wtedy dopiero znajdą należyte wyjaśnienie, gdy zrozumiemy, że był to okres ustalania się nowych wierzeń w duszy tłumu. Noc św. Bartłomieja, wojny religijne, reformacja, inkwizycja, Terror - oto przejawy tego samego uczucia, nazwanego przez nas religijnym, które zmusza swych wyznawców do wytępienia bez litości, ogniem i mieczem, wszystkiego, co staje na przeszkodzie w ustanowieniu tej nowej wiary. Metody z okresu inkwizycji i Terroru to metody prawdziwych żarliwców. Nie byłoby żarliwców, gdyby inne były metody.

Bezprecedensowy atak na Stolicę Apostolską 2011-07-21 10:05:38

Enda Kenny, fot Reuters

Wściekłość jak wezbrana rzeka? 2011-07-20 18:11:32

Debata o aborcji powi zamienić się w wielki rozrachunek z katolicyzmem. Więcej... http://wyborcza. 2011-07-20 14:14:55

nasze społeczeństwo, polskie, od lat kieruje się na "rozrachunek s kościołem katolickim".  To czy odbędzie się to za lat 5, 10, czy 15, zależy od sytuacji ekonomicznej społeczeństwa i politycznego klimatu. Jest to jednak nieuchronne i konieczne dla jego rozwoju.

Debata o aborcji powi zamienić się w wielki rozrachunek z katolicyzmem. Więcej... http://wyborcza. 2011-07-20 14:10:18

nasze społeczeństwo, polskie, od lat kieruje się na "rozrachunek s kościołem katolickim".  To czy odbędzie się to za lat 5, 10, czy 15, zależy od sytuacji ekonomicznej społeczeństwa i politycznego klimatu. Jest to jednak nieuchronne i konieczne dla jego rozwoju.

Aborcja? No to zacznijmy debatę. 2011-07-10 22:55:37

W Polsce łatwiej jest zrobić aborcję, niż o niej mówić. Milczenie wymuszone jest zarówno propagandowym językiem Kościoła, jak i tchórzostwem polityków uciekających przed trudnymi tematami

Magdalena Środa

ZOBACZ TAKŻE

• Świętość cudzym kosztem. Antyaborcja na kampanię (08-07-11, 17:02)
• Aborcja znów w Sejmie, czyli zakłamany kompromis (06-07-11, 16:00)

Nie żyjemy w liberalnym raju 2011-06-25 23:32:58

Kościół nakazowo-zakazowy Katarzyna Wiśniewska 2011-06-15 19:28:20

Moralność Katolika III RP 2011-06-02 15:59:34

Gdy katolik zabija

Mariusz Szczygieł

2011-06-02, ostatnia aktualizacja 2011-06-02 13:23